Bluzka z dekoltem wodą i szalik – Burda 10/2014

Bardzo lubię dekolty „z wodą” i po kilkakrotnym przetestowaniu wykroju z Burdy 10/2014 model 111 bardzo polecam ten wykrój. W komplecie do bluzki uszyłam też szal tubę z pięknej dwustronnej dzianiny jersey – z jednej strony srebrnej a z drugiej melanżowo-grafitowej.

Materiał: Dzianina punto o świetnej jakości i pięknym szaro-srebrnym kolorze. Dół podwinęłam i przeszyłam ściegiem drabinkowym na moim coverlocku Merrylock 689.

Model: Burda 10/2014 model 111 – wybrałam rozmiar według tabelki Burdy i jest w sam raz.  Uważam, że jest to bardzo dobrze dopasowany model do mojej sylwetki, świetnie leży w ramionach, a woda pięknie się układa na dekolcie. Niestety przy prasowaniu tej bluzki popełniłam błąd i zaprasowałam brzeg wody, przez co już tak dobrze się nie układa, zatem musicie mi uwierzyć na słowo. :) Jedyna modyfikacja jaką wykonałam przy szyciu, to dodanie 2 cm luzu w biodrach.

Dodatki: Szalik świetnie ukrywa źle zaprasowany brzeg dekoltu z woda, a srebrny kolor przy twarzy świetnie gra z chłodnym odcieniem mojej cery. Bardzo lubię to połączenie. :)

Projekt Matthew Williamsona po raz drugi

Tak polubiłam ten wykrój projektanta za niebanalne cięcia, że po pół roku postanowiłam uszyć drugą realizację (pierwszą prezentowałam całkiem niedawno). Tym razem zadbałam o to by piękne linie modelu zostały podkreślone poprzez zastosowanie tkanin w dwóch kolorach – wybór padł na moje ulubione połączenie… niebieskości. 😉

Wybaczcie, ale zupełnie nie umiem pozować, mam nadzieję, że sukienkę jako tako widać. :)  A teraz garść informacji technicznych.

Materiał: Wybrałam jasny bawełniany jeans oraz granatowy len, obie tkaniny są bez elastanu co spowodowało, że potrzebne było dodanie luzu w szerokości, by ubranie nie krępowało ruchów. Podczas szycia materiały nie sprawiały żadnych trudności, wręcz szyło się bardzo sprawnie. Dodatkowo zastosowałam moją ulubioną podszewkę wiskozową – cienką, miłą dla ciała i elastyczną.

Model: Burda 9/2012 model 134. Model ten uważam za jeden z ciekawszych, bardzo lubię sukienki z ciekawymi cięciami w talii.

Trudności: Wykrój nie należy do najłatwiejszych, ale o tym napisałam więcej przy prezentowaniu pierwszej realizacji. Wcześniej nie wspomniałam tylko, że sukienka ma dziwnie wyprofilowane biodra, zaraz pod talią tworzyły się dziwne bufki – wymagało to wymodelowania, ale efekt uważam za zadowalający.

[EDIT 28.10.2015]

Redaktorzy Burda zrobili mi niemałą niespodziankę w listopadowej Burdzie, drukując w tak znamienitej gazecie krawieckiej zdjęcie uszytej przeze mnie sukienki – lewy dolny róg. :)

Ela w Burda 10 2015

Delikatnie orientalna

Jak pewnie łatwo da się zauważyć po zdjęciach uszytych przeze mnie sukienek jestem zwolenniczką jednolitych tkanin i naprawdę rzadko sięgam po te wzorzyste. Jednak dla tego materiału zrobiłam wyjątek – zauroczył mnie swoimi kolorami. :)

Bawełna_satynowana2

Bawełna_satynowana1

Materiał: Bawełna satynowana z pięknym delikatnym wzorem w moich ulubionych chłodnych kolorach. Dzięki wzorzystości zupełnie nie widać na niej zagnieceń. :)

Model:  Burda 11/2012 model 122, sprawdzony i bardzo przeze mnie lubiany. Opisywałam jego zalety przy wpisie o lnianej sukience oraz przy granatowejniebieskiej sukience w wersji z kontrafałdami.

Zmiany:  Prostota tego wykroju pozwala na wprowadzanie łatwych modyfikacji, co też zrobiłam przy szyciu tej sukienki. Skorzystałam ze sposobu Marchewkowej na dodanie kimonowych rękawków, podobnie jak w lnianej sukience.

Serdecznie dziękuję za zdjęcia mojemu zdolnemu fotografowi.

Kurza stopka – projekt JC de Castelbajac po raz trzeci

W poprzednich wpisach pokazywałam już moje dwie realizacje wykroju wg. projektu znanego artysty JC de Castelbajac (szaraczerwona sukienka). Mój zachwyt nad tą formą nadal trwa, dzięki czemu powstała sukienka z pięknej luźno tkanej wełny we wzór jasno-szarej kurzej stopki i tkaniny poliestrowej.

A tu zdjęcie materiału z bliska:

Kurza stopka3

Materiał: Luźno tkana wełna we wzór kurzej stopki w kolorze jasno szarym i złamanej bieli zakupiona w moim ulubionym sklepie na Grochowskiej. Jestem szczerze zachwycona tą tkaniną, ponieważ jej kolor sprawia, że wyglądam w sukience na bardzo wypoczętą – tak mnie rozświetla. :) Na zdjęciach wyszła odrobinę ciemniejsza niż w rzeczywistości. Dodam, że z luźno tkanej tkaniny powinno się szyć odzież nieprzylegającą do ciała, ponieważ może się „rozejść” na szwach, podczas szycia wszystkie nośne szwy podkleiłam fizeliną by uniknąć takiego efektu.

Model: Burda 12 2014 model 136. Projekt według pomysłu JC de Castelbajac to mój jedyny pudełkowy wykrój, który szczerze lubię nosić. Główną jego zaletą są wielkie kieszenie z klapkami i pikowany kołnierz.

Trudności: Przyznam szczerze, że to trudny model dla osoby początkującej. Wszycie zaokrąglonych kieszeni i klapek było dla mnie wyzwaniem mimo treningu na dwóch poprzednich egzemplarzach. Bardzo czasochłonne było też przepikowanie kołnierza. Żeby uwydatnić efekt pikowania, oprócz przyklejenia fizeliny na obu stronach, wszyłam w środek również kawałek drapanej, puszystej dzianiny dresowej – efekt jest dla mnie bardzo zadowalający. Dla własnej wygody szycia uprościłam wszywanie kieszeni w szwie bocznym – wszyłam zwykłe kieszenie wpuszczane bez skomplikowanej konstrukcji zaproponowanej przez Burdę.

Serdecznie dziękuję za zdjęcia mojemu zdolnemu fotografowi. :)

[EDIT]

W tegorocznej kwietniowej Burdzie zostało wydrukowane zdjęcie mojej sukienki, było to dla mnie bardzo miłą niespodzianką. :)

Ela w Burda 4 2015

Lniana sukienka w morskim kolorze

Muszę się przyznać, że bardzo lubię len, którego jedyną wadą jest duża gniotliwość, ale można się z tą jego cechą zaprzyjaźnić. W lnianych tkaninach cenię sobie właściwości antybakteryjne, lecznicze oraz antyalergiczne. Jednocześnie lubię to, że są bardzo trwałe, oddychające i przewiewne, co niezwykle podnosi komfort użytkowania odzieży z nich uszytej. Dlatego kiedy zobaczyłam na sklepowej półce piękny len w kolorze morsko-niebieskim postanowiłam uszyć z niego letnią sukienkę.

Wybrałam prosty i sprawdzony wykrój z Burdy 11/2012, tym razem z ołówkowym dołem – szyłam już z niego żakardową sukienkę. Jedyną zmianą są kimonowe rękawki, które wykonałam według sposobu prezentowanego na blogu Marchewkowej:

Materiał: Morsko-niebieski len bez elastanu i dodatków. Świetnie mi się szyło, materiał jest bardzo podatny na układanie. Jedynie przy wycinaniu wykroju musiałam uważać, by się nie przesuwał – trudno było dopilnować nitki prostej.

Model: Burda 11/2012 model 122, sprawdzony i bardzo przeze mnie lubiany. Wykrój jest prosty, a jedyną trudność może sprawić ładne zszycie zaszewek i dopasowanie szwów przy wszyciu zamka przy łączeniu góry z dołem. By sobie z tym poradzić korzystałam ze sposobu przedstawionego przez Pracownię stroju.

Trudności: Okazało się już po uszyciu, że rozporek z tyłu ma za nisko swój początek, przez co przy chodzeniu mam delikatne uczucie skrępowanych ruchów. Przy kolejnych realizacjach tego wykroju na pewno wezmę to pod uwagę. :)

Blue dress

Nie da się ukryć, że moim ulubionymi kolorami są wszystkie odcienie niebieskiego i granatu, więc kiedy w styczniu zobaczyłam w moim ulubionym sklepie piękną ciepłą wełnę w kolorze melanżowego jeansu zareagowałam pełnym zachwytem. :) Postanowiłam uszyć wygodną i jednocześnie bardzo ciepłą sukienkę z kontrafałdami.

Skorzystałam ze sprawdzonego wykroju, ale postawiłam sobie zadanie by dobrze dopasować sukienkę do mojej figury. Niestety wydłużyło mi to pracę o dobrych kilka godzin – co w moim przypadku przełożyło się na kilka tygodni szycia w tzn. „międzyczasie”. Pod koniec miałam ochotę rzucić ją w kąt, ale udało mi się zmobilizować i wykończyć zanim trafiła do pudła. :) Nie zdążyłam jednak przed przyjściem wiosny, więc do zdjęć założyłam sukienkę pierwszy raz, a teraz czeka na jesień.

Kontrafałdy2Kontrafałdy1 Kontrafałdy3

Poprawki: Posiłkując się wiedzą z książki Sarah Veblen wybrałam nadmiar wysokości ramienia, przez co musiałam sobie poradzić ze zbyt dużym obwodem rękawa do wszycia. :) By zmniejszyć obwód rękawa zrobiłam na nim zaszewki na wysokości szwu ramieniowego, co odrobinę widać na zdjęciu:

Materiał: Niebieska melanżowa wełna dość mocno drażni skórę, więc wykończyłam sukienkę wraz z rękawami podszewką wiskozową. Co prawda podszewka nie chroni całkowicie od tego uczucia, ale dzięki niej mogę nosić sukienkę w miarę komfortowo.

Model: Burda 11/2012 model 121, sprawdzony i bardzo przeze mnie lubiany również w wersji ołówkowego dołu.

Trudności: Dużo uwagi poświęciłam ładnemu ułożeniu kontrafałd, ale jestem umiarkowanie zadowolona z efektu – nierówno się załamują.

„Wiosna, ach to Ty”

Drzewa budzą się do życia i czuć już powoli zbliżającą się wiosnę mimo ostatnich deszczowych dni, co powoduje we mnie potrzebę otaczania się żywymi barwami oraz dobierania kontrastowych połączeń. Stąd też prezentuję pierwszą realizację pomysłu sukienki w tym bardziej kolorystycznie-wiosennym klimacie.

Materiał: Wrzosowa tkanina to bawełna o fakturze drobnego „plastra miodu”, która niestety bardzo się gniecie, ale jej zaletą jest elastyczność, przez co wygodnie się nosi. Chabrowa tkanina jest wełniana, niestety trochę „gryzie”, ale jej elastyczność również sprawia, że sukienka jest wygodna. Obie tkaniny zakupiłam w moim ulubionym sklepie przy ul. Grochowskiej 324.

Model: Model 3E z Burdy SZKPK 2/2013.

Trudności: Rozmiar, który wybrałam z tabeli Burdy na podstawie moich wymiarów okazał się dużo za duży, więc po próbie dopasowania sukienki do mojej sylwetki wyszły mi drobne nierówności z tyłu. Jako, że zaszewki na wysokości talii nie są pionowe, ich wybranie sprawiło, że sukienka przestała się dobrze układać. Po ułożeniu rękawów, również można poznać, że sukienka nie leży idealnie. Jednak postanowiłam nie podchodzić do niej zbyt surowo i mimo tych niedoskonałości przyjemnie się ją nosi. Wszycie podszewki wygładziło linie i trochę poprawiło efekt końcowy.

Na pewno powstaną kolejne realizacje na podstawie mniejszego szablonu, ponieważ, ten wykrój świetnie nadaje się do odważnych połączeń kolorystycznych. :)

Projekt JC de Castelbajac po raz drugi

Sukienka z grudniowej Burdy tak przypadła mi do gustu, że uszyłam kolejne realizacje tego modelu.

Pierwszą realizację prezentowałam jakiś czas temu. Przy szyciu trafiłam na kilka trudności (wszycie zaokrąglonych kieszeni, kieszeni „wpuszczanych” – innych konstrukcyjnie, dużo pracy przy wykończeniu pikowanej stójki), które sprawiły, że szara sukienka nie była równo uszyta, ale mimo to uwielbiam ją nosić. Model okazał się tak wygodny, a jednocześnie kobiecy i szykowny, że postanowiłam pokusić się o kolejne realizacje.

W tym poście prezentuję drugą z nich wykonaną z ciemno czerwonej bawełny o strukturze podobnej do tkanin używanych do produkcji krawatów – niestety nie udało mi się pokazać tego na zdjęciu. Czerwoną sukienkę szyło mi się dużo łatwiej („ćwiczenia czynią mistrza”), kieszenie nie nastręczały już trudności na łukach, bo wypracowałam sposób równego ich wszycia – z czego jestem bardzo dumna. Nie upraszczałam w niej skomplikowanej konstrukcji wpuszczanych kieszeni (ich wszycie kosztowało mnie dużo czasu i wysiłku, co skłoniło mnie do uproszczenia przy kolejnych realizacjach), efekt końcowy bardzo mnie zadowala.


Czerwona bawełna okazała się zbyt cienka do tego modelu, co niestety widać z tyłu i przy użytkowaniu kieszeni – zbyt łatwo się naciąga i gniecie. Szczerze polecam dobieranie grubszych tkanin do tego projektu.


Materiał: Czerwona tkanina bawełniana o „krawatowym” splocie oraz granatowa tkanina bawełniana, gładka i odrobinę grubsza od czerwonej. Kieszenie w pierwszej realizacji wykonałam z tego samego granatowego materiału.

Model: Ostatnio mój ulubiony – model 136 z Burdy 12/2014. Projekt według pomysłu JC de Castelbajac.